ماموستا گیان؛ سه ری کرنوشی له روت ئه نوینم
له خو بایه یت زورن هه موشیان وردبیر ئه بینم
ئه مانه م نه بیست، له سفری دلا له بیرا ئه بینم
بلیم روژ پیروز بیت،روم نیه رو زه دت ئه بینم
بریا هه ر زه ردی با، روژت زیاترشه وانه ئه بینم
گلیی نا که م له بیگانه به بالات ئه مه را ئه بینم
چون:
سال که دی و را ده بیری ئاور ناداته سه ر و ملت
بی مه یلیه نیه،باشه ئه ونده ت پی را ئه بینیت؟
...
روژیی خوت گه مه سه ر سونه ری پی ده کریت
خور بو تاریک داگیرسانت په نای مانگ ده گریت
...
به هار به هه مو جوانی کانی مونه ت لی ده کات
گول بو ماتم گیرسانت بونی خوی دردوک ده کات
روبار بو تینو گرتنت ده سته و هه وارز را ده کات
کیو بو سر کریت به فر و سه هول ده ستارده کات
...
په له وه ر بو ئازار قش قه له به ره وپیر ده نیریت
بله ی ئه و له و سه ره ئه مانه ت بوووه دی دینیت؟
نازانم...
گه ر وانیه ما موستا گیان بو ده سیک نات را ژینیت
...
مجدالدین میر فخرایی معروف به گلچین گیلانی در سال١٢٨٨ در رشت به دنیا آمد.
تا کلاس ششم را در رشت خواند و بعد به تهران رفت و دیپلم گرفت .
تحصیلات دانشگاهی را در تهران در رشته ادبیات و فلسفه و علوم تربیتی ادامه داد و لیسانس گرفت .
سال ١٣١٢ با بورسیه دولت به اروپا رفت و در نهایت در انگلیس پزشکی خواند و دکتر شد و هرگز به وطن برنگشت و در سال ١٣۵١ در لندن بعلت سرطان خون از دنیا رفت .
او علیرغم دوری از ایران هرگز شعر و ادبیات ایران را فراموش نکرد .
شعر " باران " یک شعر تقریبا طولانی و بسیار زیبا می باشد و قسمت کمی در کتاب درسی ما چاپ می شود از یادگارهای زیبای دکتر مجدالدین میر فخرایی ( گلچین گیلانی ) میباشد .
متن کامل شعر :
باز باران،
با ترانه،
با گهر های فراوان
می خورد بر بام خانه.
من به پشت شیشه تنها
ایستاده
در گذرها،
رودها راه اوفتاده.
شاد و خرم
یک دو سه گنجشک پر گو،
باز هر دم
می پرند، این سو و آن سو
می خورد بر شیشه و در
مشت و سیلی،
آسمان امروز دیگر
نیست نیلی.
یادم آرد روز باران:
گردش یک روز دیرین؛
خوب و شیرین
توی جنگل های گیلان.
کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم
نرم و نازک
چست و چابک
از پرنده،
از خزنده،
از چرنده،
بود جنگل گرم و زنده.
آسمان آبی، چو دریا
یک دو ابر، اینجا و آنجا
چون دل من،
روز روشن.
بوی جنگل،
تازه و تر
همچو می مستی دهنده.
بر درختان میزدی پر،
هر کجا زیبا پرنده.
برکه ها آرام و آبی؛
برگ و گل هر جا نمایان،
چتر نیلوفر درخشان؛
آفتابی.
سنگ ها از آب جسته،
از خزه پوشیده تن را؛
بس وزغ آنجا نشسته،
دم به دم در شور و غوغا.
رودخانه،
با دو صد زیبا ترانه؛
زیر پاهای درختان
چرخ میزد، چرخ میزد، همچو مستان.
چشمه ها چون شیشه های آفتابی،
نرم و خوش در جوش و لرزه؛
توی آنها سنگ ریزه،
سرخ و سبز و زرد و آبی.
با دو پای کودکانه
می دویدم همچو آهو،
می پریدم از لب جو،
دور میگشتم ز خانه.
می کشانیدم به پایین،
شاخه های بید مشکی
دست من می گشت رنگین،
از تمشک سرخ و مشکی.
می شندیم از پرنده،
داستانهای نهانی،
از لب باد وزنده،
رازهای زندگانی
هر چه می دیدم در آنجا
بود دلکش، بود زیبا؛
شاد بودم
می سرودم
“روز، ای روز دلارا!
داده ات خورشید رخشان
این چنین رخسار زیبا؛
ورنه بودی زشت و بیجان.
این درختان،
با همه سبزی و خوبی
گو چه می بودند جز پاهای چوبی
گر نبودی مهر رخشان؟
روز، ای روز دلارا!
گر دلارایی ست، از خورشید باشد.
ای درخت سبز و زیبا!
هر چه زیبایی ست از خورشید باشد.”
اندک اندک، رفته رفته، ابر ها گشتند چیره.
آسمان گردید تیره،
بسته شد رخساره ی خورشید رخشان
ریخت باران، ریخت باران.
جنگل از باد گریزان
چرخ ها می زد چو دریا
دانه ها ی [ گرد] باران
پهن میگشتند هر جا.
برق چون شمشیر بران
پاره میکرد ابر ها را
تندر دیوانه غران
مشت میزد ابر ها را.
روی برکه مرغ آبی،
از میانه، از کرانه،
با شتابی چرخ میزد بی شماره.
گیسوی سیمین مه را
شانه میزد دست باران
باد ها، با فوت، خوانا
می نمودندش پریشان.
سبزه در زیر درختان
رفته رفته گشت دریا
توی این دریای جوشان
جنگل وارونه پیدا.
بس دلارا بود جنگل،
به، چه زیبا بود جنگل!
بس فسانه، بس ترانه،
بس ترانه، بس فسانه.
بس گوارا بود باران
به، چه زیبا بود باران!
می شنیدم اندر این گوهر فشانی
رازهای جاودانی، پند های آسمانی؛
“بشنو از من، کودک من
پیش چشم مرد فردا،
زندگانی – خواه تیره، خواه روشن -
هست زیبا، هست زیبا، هست زیبا.”
دله! وا شاری مه هاباده وه ره!
کابه ته،رووگه ته، کرنووشی به ره!
توزی له و خا که به سهر خوتا که
توزی پیروزه له دنیا تاکه
توزی چاوی دلی نابینایه
لیره کل بوو کله که ی سینایه
له چ جی ناوی مه هاباد بینی
بو هه موو چاوی به رز ده نوینی
[بو کوردستان ، ماموستا هه ژار]
«الوِحْدَةُ خَیْرٌ مِنْ جَلِیسِ السُّوءِ ». (العجلونی ، 1416 : 2/445) ؛ (ت/ 518) : (تنهایی خوب تر از رفیق بد است).
تنـــها بسـيار بــــه از يـــار بـــــد
يار تـــرا بس دل هشــيار خــــويش (ناصر خسرو ،292:1380)
زعزلت شاه مـــردان گشت سیمـــرغ
یــکی مرغ است خوانندش به سی مرغ (همان : 550)
تـوعزلت جـوی و دور از انجمن باش
رفیـــق خــویشتن هم خـویشتن باش (همان : 550)
بــــه از تنــــــهائيت يارى نيايــــد
كه تنـــهايى به از بــــد مهـــر يارى (ناصر خسرو ، 457:1386)
چون يار مــوافـــق نبـــود تنها بهتـر
تنـها بــه از صـد بار چـو با نادان همتا (همان :53 )
گراز زحمت همی ترسی زنا اهلان ببرصحبت
که ازدام زبون گیران به عزلت رسته شدعنقا (سنایی، 1375 :62)
کسی که عزت عزلت نیافت هیچ نیافت
کسی که روی قناعت نــدید هیـچ ندید (سنایی،1380 :179)
ای سنایی از ایــــن ســــگان بگـریز
گــــوشه ای گیراز این جــهان همــوار (همان :204)
مفردی باید زمـــردم تا توان رفتن بدل
درمیان چشم زخمی زین دوعالم سوگوار (همان :225)
در جـوی شهــرگوهرمعنی طلب مکن
غـــواص وارگــــوشه ی دنیا کنارگیر (همان :297)
هرکی درعزلت بود از او نجوینـد انتقام
انتقام چرخ بامن سربه سردرعزلت است (ادیب صابر،بی تا :363 )
شیـوه ی گــــوشه گیـــری از سرگیر
گـــــوشه ی دامــــن پیامبــر گیــر (عطار،1386: 8)
طریـــق مرد عزلت جـــوی کـن ساز
اگرمـــردی، زمــردم خـوی کــن باز (عطار،1386 :182)
ز ایمان اگــــــرت مـــــراد امنست
در عـــــزلت جــــوی ایمــــنی را (مولوی ، 1375: 95)
روی در دیــــــوار کـــن تنها نشیـن
و ز وجــود خـویش هم خلوت گزین (مولوی،1386 :632)
قعر چه بگزید هر کـــه عاقـــل است
ز آنـــکه در خلوت صفاهای دل است
ظلمت چـــه بــه که ظلمت های خلق
سر نبــرد آن کس کــه گیرد پای خلق (همان :62)
عزلت گزیـن که ازسرعزلت شناختنــد
آدم در خـــــلافت و عیـسی ره سما (خاقانی،1375 :4)
چـــون نبی دور شد ز بیــع و شـری
کنـــج خلــوت گزیده وغار حـــری(اوحدی مراغه ای،1340 :610)
عـــزت غار بـــود وعــزلت شهـــر
منتـــج عیش عمر و عشرت دهــــر (همان :610)
پس به خلــــوت نشینی و زاری کـن
در فروبنـــد و چلــــه داری کــــن (همان :602)
کنــج گیــران به گنـــج روح رسنــد
شب نشینان در ایــن فتــوح رسنـــد (همان :609)
مـــردم چشم شب نشیـــن را نـــور
از در عزلت است و فکر و حضــــور (همان :609)
گلی خـــوشبـــوی در حــمام روزی
رسیــــد از دست محبــوبی بـــدستم
بـــدو گفتم که مشـــکی یا عنبـــری
کــــه از بــــوی دلاویـــز تــو مستم (سعدی،1382 :15)
بـگفتا مــــن گلی ناچیــــز بـــودم
ولیکـــن مــــدتی بـا گـل نشستــم
کمــــال همنشین در مــن اثر کـــرد
وگـــرنــه مـن همان خاکم که هستم (همان :15)
آنانــــکه به کنـــج عافیت بنشستنــد
دنــــدان ســگ ودهان مـردم بستنـد (سعدی،1382 :32)
پســـر نـــــوح بـا بــــدان بنشست
خانــــــــدان نبـــــوتش گم شــد
ســــگ اصحاب کهف روزی چنـــد
پی نیــــکان گــــرفت و مـردم شـد (همان :68)
عــــــزلت و انـــــزوا و تنــــهایی
بــرهاننــــدت از هـــــزار بـــــلا (ابن یمین،1344 :316)
درجهان هیچ به ازعزلت وتنهایی نیست
وین سعادت ز درمـردم هرجایی نیست (همان :340)
به وحدت بسر برکـه راحت درآن است
اگرگلــشن عیــش بی خارخــــواهی (همان :535)
گنج عزلت که طلسمات عـجایب دارد
فتــــح آن در نظرهمّت درویشان است (حافظ،1387 :94 )
راه عزلت پوی وخرّم زی که چندین قهقهه
کبک ازآن داردکه دور ازخلق برکوه و درست (جامی،بی تا: 22)
دراین زمانه که عقیم است جمله صحبت ها
کناره گیـــرغنیـــمت شمارعـزلت را (صائب ،1339 :87)
پای بیرون منه ازگوشه ی عزلت زینهار
که بــــلای سیه سایـه پس دیوار است (همان :167 )
آسودگی به گـوشۀ عزلت نشستن است
سررشتـه ی امیـد ز عالم گسستن است (همان :235 )
صائب بگیرگوشه ی عزلت که اهـل دل
این درد را بـه گــوشه نشینی دوا کنند (همان :467 )
گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شــوند
فکرها درگوشه گیری آسمان پیما شوند (همان :361)
صائب کسی که گوشه عزلت گرفته است
در چشم ها عزیز چوگوگرد احمراست (همان :307)
گـــوشه گیــری آبـــروی عزت است
قطـــره در جنب صــدف گوهر شـود (همان :427)
این کنج عزلتی که گرفته است شیخ شهر
درچشم اهل دیده کمینگاه شهرت است (صائب ،1339 :252)
گوشه گیری کشتی نوح است از بحر وجود
از کشاکش وارهان جسم نزارخویش را (صائب ،1374 :70 )
گوشه عزلت گلستان است بر ارباب فقر
شیرمردان درقفس عیش نیستان می کنند (همان :158)
عزلت به نقد وجـــود از روزگار بخــر
ایرا خرد همه کس گوهر به نیم بها دهد (مجیر بیلقانی،1358 :9)
عزلت گزین که از غم این چار میخ دهر
گردون هشت خانه به عزلت دهـد امان (همان :150)
تا بتــوانی ، زخلــــق ای یارعـزیـــز!
دوری کـــن و در دامــن عـزلت آویز (شیخ بهایی ،1382 :138)
انسان مـــجازینــــد ایـــن نسناسان
پرهیــــز از انسان مـــجازی پـرهیـز (همان :156)
عــــزت انـــدر عـزلت آمد ای فلان
تـــو چه خــواهی زاختـلاط این وآن (همان :156)
رو بـه عـــزلت آر، ای فــرزانه مــرد
و زجمیـــع ماســـوی الله باش فــرد (همان : 156)
چون شمس مشرق رو به کل بنیادهستی برفکن
ازهیچ کس عزلت مجو از خویشتن جوعزلتی (شمس مشرقی،1383 :211)
چومی قازیاوی له خیلی خالان
شله ژاندوومی ده گه ل مندالان
خانووه ره ملینه له لام خوش بوو به لام
لیم ده روخایه وه، ئیسته ش هه ر وام
[بو کوردستان ، ماموستا هه ژار]
تدریس انشا به روش نوین با رویکرد ارزشیابی کیفی توصیفی
چکیده
نوشتن به عنوان یکی از مهارت چهارگانه برای انتفال پیام و به عنوان زبان ارتباطی نقش اساسی دارد . این مهارت برای آموزش و کشف آن نیاز به تدابیر ویژه ای است . لذا آموزش درس انشا (نوشتن فعال) برمبنای رویکرد نوین با اجرای کلیه ضوابط آن، همسو با برنامه درس ملی، می تواند بهداشت روحی و روانی مطلوب دانش آموزان را تامین و در راستای بهبود یادگیری موثر واقع گردد.
کلید واژه : انشا، نمونه تدریس،انگیزه، روش های فعال یادگیری ،آموزش مستقیم با رویکرد یاگیرنده محور ،ارزشیابی کیفی توصیفی .
ادامه مطلب...
« اِذَا أرَادَ الله بِعَبْدٍ خَیْراً صَیَّرَ حَوائِجَ النَّاس ِإِلَیْهِ » . ( ت/36 ) : (هرگاه خداوند عبدی را دوست بدارد نیازهای مردم را به او بر میگرداند).
گــــــر بر آری حاجت مــــحتاج را
بر ســــــراز اقــــــبال یابی تاج را ( عطار، 1373 : 92)
مـــــومنی را با تـــــو چون افتاد کار
تا تــــــــوانی حاجت او را بـــرآر ( همان: 92)
بــــر نیکـــــمردی فــــرستاد کس
کــــه صعبم فرو مانــــده فریادرس
به همت مــدد کن کـــه شمشیر و تیر
نـــــه در هر وغایی بــــود دستگیر ( سعدی، 1386: 259 )
چند روز پیش با چند نفر از کتاب فروشی های شهر در مورد مطالعه و علاقه مندی مردم به کتاب خوانی رای زنی نمودیم در مورد خرید و فروش و دلایل خاص عدم مطالعه و علاقه به مطاله و پیامدهای ناشی از این وضعیت بحث های جدی صورت گرفت یکی از آن ها گفت « کتاب ها را جمع کنیم و به جای آن ها مجلس ترحیم مطالعه و کتاب خوانی بگذاریم و روی درب هر کدام از کتاب فروشی ها برگ مجلس ترحیم و فاتحه خوانی بزنیم و در مسجد بنشینیم تا ببینیم انعکاس مردم در این راستا چیست ؟ رسانه ها برایش چه می گویند و می نویسند؟.» دیگر گفت : « مردم همه چیز را می خواهند به غیر از کتاب . نگاه کن افرادی که از این جا می گذرند به همه چیز نگاه می کنند به غیر از کتاب. پس بایستی "این دکه و بازار" را جمع کنیم . » آه و ناله می کردند و در ان اندیشه بودند که تخفیف های ویژه بدهند تا حداقل بتوانند امرا معاش روزانه خویش و عائله و هزینه اجاره و بدهی های خرید کتاب را تامین کنند . البته گفت :«در این شرایط هم خریدار ی نیست و اگر هم باشد می خواهد در منزل کلکسیون کتاب بگذارد و کتاب های زیبا بخرد و اگر مهمانی یا بهمانی آمد ژست کتاب را بگیرد و به رخ دیگران بگذارد.» همچنین با تعجب گفت :« اگر مشتری های دوسال پیش از نزد ما رد می شوند و اشاره به بردن کتاب می کنیم با در هم کشیدن رخسار و کج کردن صورت و دهان و لب به دندان می گیرند در آن لحظه نویسنده ای سلام کرد و پیشنهاد خرید چند کتاب خوب به وی داده شد . گفتنند : «کتاب را چه کارش کنم ؟ به شکم و... اشاره می کنند که این ها سیر کردن می خواهد. آن وقت هم مغز سبز خواهد شد.» ای وای به چه روزی افتاده ایم . این بحث ها و دیالوگ ها به خاطرم آورد که در نوجوانی سرو کارم با خیاطی افتاد اسمش استاد عبدالله بود گفت :« مثلی می گویم اگر جوابش را گفتید یک دست "لباس کردی {که وا و پانتول }" برایت رایگان می دوزم . » گفتم : باشد . گفت: « آن چیست که بهترین دوست و رفیق است .» برای جواب بسیار فکر کردم و چند چیز را گفتم که درست نبود . در آخر گفت :« اگر جواب بگویم قول می دهی هیچ وقت ان دوست و رفیق را طرد نکنید .» گفتم : بله . گفتنند: « کتاب» .پس حق داریم اگر مجدداً به خود باز گردیم و شعر "کتاب خوب " در در دروس ابتدایی بگنجانیم تا عدم علاقه بیشتر از این نشود و کمترین زمان برای این کار حداقل یک ده خواهد بود .
من يار مهربانم(1)
|
كتاب خوب
گويم سخن فراوان با آنكه بي زبانم پندت دهم فراوان من يار پند دانم من دوستي هنرمند با سود و بي زيانم از من مباش غافل من يار مهربانم
شد ابر پاره پاره كردي دل مرا شاد ديدي كه دارمت دوست چشمك بزن ستاره |
مجدالدین میر فخرایی معروف به گلچین گیلانی در سال١٢٨٨ در رشت به دنیا آمد.
تا کلاس ششم را در رشت خواند و بعد به تهران رفت و دیپلم گرفت .
تحصیلات دانشگاهی را در تهران در رشته ادبیات و فلسفه و علوم تربیتی ادامه داد و لیسانس گرفت .
سال ١٣١٢ با بورسیه دولت به اروپا رفت و در نهایت در انگلیس پزشکی خواند و دکتر شد و هرگز به وطن برنگشت و در سال ١٣۵١ در لندن بعلت سرطان خون از دنیا رفت .
او علیرغم دوری از ایران هرگز شعر و ادبیات ایران را فراموش نکرد .
شعر " باران " یک شعر تقریبا طولانی و بسیار زیبا می باشد و قسمت کمی در کتاب درسی ما چاپ می شود از یادگارهای زیبای دکتر مجدالدین میر فخرایی ( گلچین گیلانی ) میباشد .
متن کامل شعر :
باز باران،
با ترانه،
با گهر های فراوان
می خورد بر بام خانه.
من به پشت شیشه تنها
ایستاده
در گذرها،
رودها راه اوفتاده.
شاد و خرم
یک دو سه گنجشک پر گو،
باز هر دم
می پرند، این سو و آن سو
می خورد بر شیشه و در
مشت و سیلی،
آسمان امروز دیگر
نیست نیلی.
یادم آرد روز باران:
گردش یک روز دیرین؛
خوب و شیرین
توی جنگل های گیلان.
کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم
نرم و نازک
چست و چابک
از پرنده،
از خزنده،
از چرنده،
بود جنگل گرم و زنده.
آسمان آبی، چو دریا
یک دو ابر، اینجا و آنجا
چون دل من،
روز روشن.
بوی جنگل،
تازه و تر
همچو می مستی دهنده.
بر درختان میزدی پر،
هر کجا زیبا پرنده.
برکه ها آرام و آبی؛
برگ و گل هر جا نمایان،
چتر نیلوفر درخشان؛
آفتابی.
سنگ ها از آب جسته،
از خزه پوشیده تن را؛
بس وزغ آنجا نشسته،
دم به دم در شور و غوغا.
رودخانه،
با دو صد زیبا ترانه؛
زیر پاهای درختان
چرخ میزد، چرخ میزد، همچو مستان.
چشمه ها چون شیشه های آفتابی،
نرم و خوش در جوش و لرزه؛
توی آنها سنگ ریزه،
سرخ و سبز و زرد و آبی.
با دو پای کودکانه
می دویدم همچو آهو،
می پریدم از لب جو،
دور میگشتم ز خانه.
می کشانیدم به پایین،
شاخه های بید مشکی
دست من می گشت رنگین،
از تمشک سرخ و مشکی.
می شندیم از پرنده،
داستانهای نهانی،
از لب باد وزنده،
رازهای زندگانی
هر چه می دیدم در آنجا
بود دلکش، بود زیبا؛
شاد بودم
می سرودم
“روز، ای روز دلارا!
داده ات خورشید رخشان
این چنین رخسار زیبا؛
ورنه بودی زشت و بیجان.
این درختان،
با همه سبزی و خوبی
گو چه می بودند جز پاهای چوبی
گر نبودی مهر رخشان؟
روز، ای روز دلارا!
گر دلارایی ست، از خورشید باشد.
ای درخت سبز و زیبا!
هر چه زیبایی ست از خورشید باشد.”
اندک اندک، رفته رفته، ابر ها گشتند چیره.
آسمان گردید تیره،
بسته شد رخساره ی خورشید رخشان
ریخت باران، ریخت باران.
جنگل از باد گریزان
چرخ ها می زد چو دریا
دانه ها ی [ گرد] باران
پهن میگشتند هر جا.
برق چون شمشیر بران
پاره میکرد ابر ها را
تندر دیوانه غران
مشت میزد ابر ها را.
روی برکه مرغ آبی،
از میانه، از کرانه،
با شتابی چرخ میزد بی شماره.
گیسوی سیمین مه را
شانه میزد دست باران
باد ها، با فوت، خوانا
می نمودندش پریشان.
سبزه در زیر درختان
رفته رفته گشت دریا
توی این دریای جوشان
جنگل وارونه پیدا.
بس دلارا بود جنگل،
به، چه زیبا بود جنگل!
بس فسانه، بس ترانه،
بس ترانه، بس فسانه.
بس گوارا بود باران
به، چه زیبا بود باران!
می شنیدم اندر این گوهر فشانی
رازهای جاودانی، پند های آسمانی؛
“بشنو از من، کودک من
پیش چشم مرد فردا،
زندگانی – خواه تیره، خواه روشن -
هست زیبا، هست زیبا، هست زیبا.”
داستان حسنک كجايي ؟ ( طنز )
باسمه تعالي
داستان حسنک كجايي ؟ ( طنز )
گاو ما ما می کرد.
گوسفند بع بع می کرد.
سگ واق واق می کرد.
و همه با هم فریاد می زدند: حسنک کجایی؟
شب شده بود اما حسنک به خانه نیامده بود. حسنک مدت های زیادی است که به خانه نمی آید. او به شهر رفته و در آنجا شلوار جین و تی شرت های تنگ به تن می کند. او هر روز صبح به جای غذا دادن به حیوانات جلوی آینه به موهای خود ژل می زند.
موهای حسنک دیگر مثل پشم گوسفند نیست چون او به موهای خود گلت می زند.
دیروز که حسنک با کبری چت می کرد . کبری گفت : تصمیم بزرگی گرفته است.کبری تصمیم داشت حسنک را رها کند و دیگر با او چت نکند چون او با پتروس چت می کرد. پتروس همیشه پای کامپیوترش نشسته بود و چت می کرد. پتروس دید که سد سوراخ شده اما انگشت او درد می کرد چون زیاد چت کرده بود. او نمی دانست که سد تا چند لحظه ی دیگر می شکند. پتروس در حال چت کردن غرق شد.
برای مراسم دفن او کبری تصمیم گرفت با قطار به آن سرزمین برود ، اما کوه روی ریل ریزش کرده بود . ریزعلی دید که کوه ریزش کرده اما حوصله نداشت . ریزعلی سردش بود و دلش نمی خواست لباسش را در آورد. ریزعلی چراغ قوه داشت اما حوصله درد سر نداشت. قطار به سنگ ها برخورد کرد و منفجر شد . کبری و مسافران قطار مردند.
اما ریزعلی بدون توجه به خانه رفت. خانه مثل همیشه سوت و کور بود . الان چند سالی است که کوکب خانم همسر ریزعلی مهمان ناخوانده ندارد. او حتی مهمان خوانده هم ندارد. او حوصله ی مهمان ندارد. او پول ندارد تا شکم مهمان ها را سیر کند.
او در خانه تخم مرغ و پنیر دارد اما گوشت ندارد.
او کلاس بالایی دارد او فامیل های پولدار دارد.
او آخرین بار که گوشت قرمز خرید، چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت . اما او از چوپان دروغگو گله ندارد، چون دنیای ما خیلی چوپان دروغگو دارد ، به همین دلیل است که دیگر در کتاب های دبستان آن داستان های قشنگ وجود ندارد.
منبع : اينترنت
منبع : nameiemehr[dot]blogfa[dot]com[slash]post-57[dot]aspx
