آتش اي آتش اي شعله ي مرگ
سوختی ، سوختی پیکرم را
مشت خکستري ماند از من
سوختی باز خکسترم را
اي توانسوز ، درد روانکاه
ز مرگ نیست هراسی به خطارم سیمین!
که جان سپردن صدساله زندگانی ي ماست...
ستاره دیده فروبست و آرمید بیا
شراب نور به رگ هاي شب دوید بیا
ز بس به دامن شب اشک انتظارم ریخت
گل سپیده شکفت و سحر دمید بیا
شهاب یاد تو در آسمان خاطر من
پیاپی از همه سو خطّ زر کشید بیا
ز بس نشستم و با شب حدیث غم گفتم
ز غصه زنگ من و رنگ شب پرید بیا
به وقت مرگم اگر تازه می کنی دیدار
بهوش باش که هنگام آن ر
سید بیا
به گام هاي کسان می برم گمان که تویی
دلم ز سینه برون شد ز بس تپید بیا
نیامدي که فلک خوشه خوشه پروین داشت
کنون که دست سحر دانه دانه چید بیا
امید خاطر سیمین دل شکسته تویی
مرا مخواه از این بیش ناامید بیا
پیر ماه و سال هستم
پیر یار بی وفا ، نه
عمر می رود به تلخی
پیر می شوم ، چرا نه ؟
پیر می شوي ؟ چه بهتر
زود می رسی به مقصد
غیر از این به ماحصل هیچ
بیش ازین به ماجرا ، نه
هان ، چگونه مقصد است این ؟
مرگ ؟
پس تولدم چیست ؟
آمدیم تا بمیریم ؟
این حماقت است ، یا نه ؟
زاد و مرگ ما دو نقطه ست
در دو سوي طول یک خط
هر چه هست ، طول خط است
ابدا و انتها نه
در میان این دو نقطه
می زنی قدم به اجبار
در چنین عبور ناچار
اختیار و اقتضا نه
نه ، قول خاطرم نیست
می توان شکست خط را
می توان مخالفت کرد
با همین کلام : با نه
زاد ما به جبر اگر بود
مرگ ما به اختیار است
زهر ، برق رگ زدن ، دار
هست در توان ما، نه؟
نه ، به طول خط نظر کن
راه سنگلاخ سختی ست
صاف می شود ، ولیکن
جز به ضرب گام ها ، نه
گر به راه پا گذاري
از تو بس نشانه ماند
کاهلان و بی غمان را
مرگ می برد تو را ، نه
گر ز راه بازمانی
هر که پرسد از نشانت
عابر پس از تو گوید
هیچ ، هیچ ، کو ؟ کجا ؟ نه
شاعر پرآوازه ی فارسی زبان و غزل سرایی سیاسی و
اجتماعی «سیمن خانم بهبهانی» با سبک ویژه ی
خود، دار فانی را در مورخ 93/5/28 وداع و با زبان شعر برای همیشه
قهر نمود و در مورخ93/6/2 در آرامگاه هنرمندان با دستان یاران وفادار
به آغوش خاک سپرده شد و به آرامش خاطر رسید و یاران را سوگوار نمود.
روحش شاد روانش گرامی
نوشته شدهپنجشنبه 06 شهریور 1393
توسط babrdala
