کاستن از سرزنش و تنبیه
یکی از بد فهمی های بسیار ناخوشایند که امکان دارد در کلاس درس رخ دهد، تفاوت قایل نشدن بین بدرفتاری و اشتباه تحصیلی است. از دانش آموزان می توان خواست که کاری را که انجام می دهند به بهترین صورت ممکن باشد، ولی نمی توان انتظار داشت که آنان درهر زمینه ای پاسخ موفقیت آمیزی بدهند. اگر محیطی ایجاد شود که در آن دانش آموز به سبب خطای درسی تنبیه شود، آن خطا با بدرفتاری یکسان انگاشته خواهدشد. چنین بدفهمی امکان دارد بین بدرفتاری و خطای درسی از سوی معلم رخ دهد و واکنش شدید دانش آموزان را برانگیزاند.
فضای روان شناختی ایجاد شده از طریق نوع و چگونگی بازخورد معلم می تواند از میزان خطاها بکاهد و سبب شود دانش آموزان و معلم اشتباه تحصیلی را با بدرفتاری برابر فرض نکنند. آنچه مهم است آن است که معلم، خود خطار را مورد توجه قرارداده و تلاش کند خطا صورت نگیرد. برای مثال، اگر دانش آموز تکلیف منزل را انجام نداده است باید انجام ندادن کار مورد توجه باشد نه صرفاً تکلیفی که ارائه شده است.
استفاده از بازخورد اصلاحی آموزش ها باید همانند استفاده از تحسین و پاداش باشد. اگر بازخورد اصلاحی از درجای خود، در زمان مناسب و برای هدف معینی بهره گیری نشود، بازخورد اصلاحی و کیفی جز پدید آوری واکنش های منفی نتیجهی دیگری را دربر نخواهد داشت. اگر از سرزنش به طور عام و با فراوانی بالایی استفاده شود، بعد از مدتی هم برای خود معلم و هم برای دانش آموزان معضل بزرگی خواهد بود. پیشنهاد می گردد که روال ارائه شده در زیر را برای تذکر و اصلاح رفتار دانش آموزان را در کلاس پیش بگیرید:
- عمل خاصی را نشانه بگیرید نه خود شخص را.
- دلیل رفتار یا عمل ناشایست و نامطلوب را بیان کنید.
- راه کار عمل نامطلوب به عمل مطلوب را ، ارائه دهید.
- به دنبال فرصت مناسب برای تحسین دانش آموزان به دلیل رفتارهای پسندیده شان باشید و آن را برای کلاس اعلام کنید.
