«ائْتِ الْمعْروفَ و اجْتَنِبِ المُنْکَرَ». (ت/19) : (نیک کردار باش و از کار بد بپرهیز).
جمله قرآن امــر و نهی است و وعیــد
امر کردن سنگ مرمر را کــــه دیـــد؟ (فردوسی،1375 :848)
چه گفت آن خـــداوند تنزیــل و وحی
خــــداونــد امرو خــــداونــد نهی (همان:1/18)
امر و نهي حـــق چــو داري اي وحيد
پس ، مرو بر وايــه ي نفس پليـــــد ( عطار ،1373 : 60 )
امر و نهي حـــق ز قرآن گــــوش دار
جاي شادي نيست دنيا ،هــــوش دار ( همان : 60 )
جـــمعه شرط است و جماعت در نماز
امر معـــروف و ز منــــکر احــتراز (مولوی، 1386: 927)
نه قبـــــول انـــدیش نه ردّ ای غلام
امر را و نـــهی را می بیـــن مـــدام (همان : 969)
دست کــــــــورانه به حَــبلُ الله زن
جز بر امــــر و نــــهی یزدانی متـن (همان: 1049)
امـــــر و نهی که هست در قــــرآن
هست ازیـــن قـرب و بعـد داده نشان (جامی، 1385: 218)
امر باشد به قـــــرب حق خـــواندن
نهی، از اسباب بعـــــد او رانـــــدن (جامی، 1385: 218)
- «ابْتَغِ الرَّفیق قَبْلَ الطَّریقِ». ( الهندی، بی تا : 17535)؛ (ت/19): (قبل از مسافرت رفیق را انتخاب کن).
هركس كه بى رفيـــــق موافق سفر كند
با خود هزار قافلـــه تشـويش مى برد (صائب ، 389:1339)
هست شرط طريـــــــق مهر رفيـــق
(الرفيـــــــق الرفيـــــق ثم الطريـق) (اديب ، 669:1380)
