«أِذَا نَزَلَ القَضَاءُ عَمِیَ البَصَرُ». (العجلونی ، بی تا : 1/100) ؛ (ت/46) : (اگر قضا و قدر آمد چشم کور می شود).
عقل این می گفت:«اذاجاءالقضاضاق الفضا»
جان آن می گفت:« اذاجاء القدرضاع الحذر» (سنایی،1380 :267)
تنگ شد برما فضای عافیت بی هیچ جرم
اینچنین باشد «اذا جــاء القضا ضاق الفضا» (همان :43)
برخارپشت هربلا خودرا مزن توهم، هلا!
ساکن نشین وین وردخوان جاءالقضاضاق الفضا (مولوی ،1381 :9)
مَرْحَــــــبا یا مُــــجْتَبی یا مُرْتــضی
اِنْ تَغِبْ جـــــاءَ القَــضَا ضَـاقَ الفَضَا (مولوی، 1386: 9)
چــــون قضا آید نبینی غیر پــــوست
دشمنـــان را باز نشـناســی ز دوست (همان: 57)
چون قضا آید شود دانش به خـــــواب
مــــــه سیه گـــردد بگیـــرد آفتاب (همان: 59)
چــــــون قضا آیــــد فرو پوشد بصر
تا نـــــــداند عـــــقل ما پا را ز سر (همان: 111)
چشم بستـــــه می شـــود وقت قضا
تا نبینـــــــد چشم کحــــل چشم را (همان: 352)
چــــون قضا آید شـود تنگ این جهان
از قضا حلـــــوا شــــود رنــج دهان (همان : 352)
گفت اِذَا جــــاءَ القَــــضَا ضَاقَ الفَضَا
تُحْـــجَبُ الاَبْصارُ اذَا جـاءَ القَــــــضا (همان: 352)
چـــــون قـضا بیرون کند از چرخ سر
عاقلان گردنــــد جمــــله کـور و کر (همان: 355)
ای که عـــقلت برعــــــطارد دق کند
عقل و عاقل را قــــضا احـــــمق کند (همان: 501)
هست چنـــــدین فنـــــون های قضا
گفت اذَا جاءَ القَـــــضا ضَاقَ الفَــــضَا (همان: 501)
آدما تــــو کــــــــور نیستی از نـظر
لیک اذَا جاءَ القَـــــــضا عَمَیَ البَــصَر (همان: 559)
چــــون قضا آید طبیب ابلــــــه شود
وان دوا در نفـــــــع هم گمره شــود (همان: 785)
چـــرخ گـــردان را قـــضا گمره کـند
صد عـــــطارد را قــــضا ابلـــه کند
تنـــــگ گردانـــد جــــهان چاره را
آب گردانـــــد حـــدید و خــاره را (همان : 842)
تنگ شدبرما قضا زین قاضیان رشوه خوار
راست گفت آن شه اذاجاءالقضا ضاق الفضا (ادیب ،1380 :105)
