چند روز قبل در سایت ها و تلویزیونهای مختلف گزارش تخریب و امحای آثار باستانی مربوط به مادها، کلدانیان و آشوریان و سایر تمدنهای بین النهرین را در موزه موصل به دست افراد گروه داعش دیدیم که مایه تأسف و تحیر و شگفتی شد. بعضی از این آثار به سه هزار سال قبل می رسیدند. یونسکو(سازمان فرهنگی و آموزشی وابسته به سازمان ملل متحد) اعلام کرد این کار به مراتب بدتر از فاجعه است. دلیل افراد این گروه این بود که چون ساخت و نگه داری مجسمه در اسلام و از نظر پیامبر خدا صلی الله علیه و سلم ممنوع است اینها باید نابود شوند. غافل از اینکه امروزه دیگر کسی به آثار سجده نمی کند و در برابرشان زانو نمی زنند بلکه جنبه هنری و تاریخی دارند. وقتی در قرآن کریم می خوانیم که «سیروا فی الأرض فانظروا کیف کان عاقبة الذین من قبلکم» باید آثاری وجود داشته باشند که بدان نگاه کنیم و از تاریخ و پیشینه اقوام و ملل سردربیاوریم و عبرت بگیریم. اگر این گونه آثار که گویای وضعیت قرنها و هزاره های قبل اند از بین بروند در واقع اسناد لازم برای مطالعه تاریخ از بین رفته است. آیا این کارها نمونه دقیق و کامل کج فهمی نیست؟ در افغانستان هم دو مجسمه بزرگ بودا را که از جاذبه های بزرگ توریستی در آنجا بود به توپ بستند. اما این سؤال پیش می آید که در طول هزار و چهار صد سال افغانستان که محل ظهور و رشد و فعالیت علمای بزرگ و بیشماری بوده است که از معماران تمدن اسلامی به حساب می آیند این مجسمه ها همچنان سر پا بودند ولی اکنون با جریانی جدید روبه رو می شویم که اینها را مظهر کفر به شمار می آورند. امروزه و در عصر مدرن، انسان با بتهای جدیدی روبه روست همچنانکه مولوی می فرماید: مادر بتها بت نفس شماست. یاد شعری هم از سعدی شیرازی افتادم که می فرماید:
جماعتی که نظر را حرام می دانند نظر حرام بکردند و خون خلق حلال!
